FIFA मधला जपान

दक्षिण आफ्रिकेत फुटबॉल धमाका चाललाय. तसा मला फुटबॉल मधे काही फारसा रस नव्हता. म्हणजे क्रिकेट मधे जितका "आहे" म्हणता येईल त्यापेक्षाही कमीच! हा खेळ मला कायम "रावडी" म्हणतात, तसा वाटतो. पण माझा भाचा नील (वय वर्ष ८) मात्र हयात पूर्णपणे बुडून गेलाय. प्रचंड excite होउन तो सगळे ग्रुप्स, त्यातल्या टीम्स, खेळाडु, त्यांचे ड्रेसेस ह्यावर बोलत असतो. त्यातुन जपानची मॅच असली तर ह्या उत्साहाला चार चाँद लागतात! "आत्त्या... माहित्ये का कालच्या मॅच मधे काय झालं... " असं म्हणून रोज माझ्या ज्ञानात काही न काही तरी भर घातली जातेच. त्यामुळे आपोआपच मी सुद्धा त्याच्या बरोबर उत्साहानी हयात ओढली जाते. दुर्दैवानी ह्या चित्रात भारत कुठेच नाही. त्यामुळे आमचा पाठिंबा अर्थातच कर्मभूमी जपानला! जपानच्या मॅचेस बघताना जाणवायचं ते त्यांचं team work, त्यांचं झपाटलेपण.

जपानची आगेकूच फार जबरदस्त चालु होती. त्यामुळे परवा रात्री जपान विरुद्ध पॅराग्वेची मॅच कधी नव्हे ते सगळ्यांबरोबर अगदी जागुन बघितली. अर्थात त्यातले details मला अजिबातच कळत नाहीत. त्यामुळे फक्त जपानी खेळाडू कसे खेळतात आणि जपान जिंकतय का हरतंय ह्यातच मला जास्त रस होता. फीफा २०१० सामन्यांमधला मधला पहिला पेनाल्टी शूट आउट सामना! जपानची एक पेनाल्टी किक चुकली आणि शेवटी पॅराग्वेनी बाजी मारली. युईची कोमानोला रडताना बघून आयुष्यात पहिल्यांदाच फुटबॉल बघताना माझ्याही डोळ्यात पाणी आलं. स्पर्शुन गेलं ते सगळ्यांचं कोमानोला समजुन घेणं, त्याला धीर देणं. कोणीही 'त्याची पेनाल्टी किक चुकली म्हणून मॅच हातातून गेली' असं साध्या gesture मधून सुद्धा जाणवू दिलं नाही. सामना संपल्यावर कोच किंवा खेळाडू "आम्ही टीम म्हणून कुठेतरी कमी पडलो" असंच पत्रकारांना सांगत होते.
हा समाजच मोठा अजब! यश असो नाहीतर अपयश. ते कुणा एका व्यक्तीचं न मानता सगळ्या टीमचं मानतात. कुठल्याही गोष्टीत राष्ट्र म्हणून एकत्र येउन मनापासून प्रयत्न करण्यावर भर देतात. संपूर्ण जपानला आपल्या अश्या खेळाडुंचा अभिमान न वाटला तरच आश्चर्य! म्हणुनच जेव्हा सगळी टीम दक्षिण आफ्रिकेहून परत येईल, ती ताठ मानेनीच:)
FIFA World Cup च्या निमित्तानी या राष्ट्राच्या मानसिकतेला माझा सलाम!

ताजा कलम: काल रात्री TV वर बघितलं. जपानची टीम परत आली. Airport वर त्यांच्या स्वागताला खुप लोकं हजर होती. यूईची कोमानो नी पत्रकार परीषदेत सांगितलं की "मॅच संपल्याच्या त्या क्षणापासून टीम-मेट्स नी मला एकटं सोडलेलं नाही. म्हणुनच आज मी ताठ मानेनी तुमच्या समोर उभा आहे. या टीमचा मी एक सदस्य असल्याचा मला अभिमान आहे."